~ Rudolf Steiner, GA 125, Wege und Ziele des geistigen Menschen, Κοπεγχάγη, 5 Ιουνίου 1910.

«(…) Ο άνθρωπος είναι η πύλη εισόδου, η μοναδική πύλη του πνεύματος μέσα στον φυσικό-υλικό κόσμο, στον οποίο ο ουρανός καλείται να εισρεύσει. Μπορούμε να διαλύσουμε τον μόλυβδο του υλισμού επιτρέποντας στις πνευματικές αλήθειες να διεισδύσουν μέσα του. Μόνον όταν ο άνθρωπος εργάζεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας συμβάλλει στη ζωή και όχι στον θάνατο. Το να πορεύεται κανείς στους δρόμους και προς τους στόχους του πνευματικού ανθρώπου σημαίνει: να επιδιώκει το καθήκον να μετατρέψει το υπεραισθητό σε ψυχικό βίωμα.»

---

Το απόσπασμα αυτό συμπυκνώνει μια από τις θεμελιώδεις ιδέες της ανθρωποσοφίας: ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα ον που κατοικεί ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά το σημείο συνάντησής τους. Ο Steiner δεν παρουσιάζει τον άνθρωπο ως παθητικό παρατηρητή της δημιουργίας. Τον περιγράφει ως «τη μοναδική πύλη του πνεύματος» μέσα στον υλικό κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι η πνευματική πραγματικότητα δεν μπορεί να εκδηλωθεί στη γη χωρίς τη συνεργασία της ανθρώπινης συνείδησης. Ο κόσμος δεν πνευματοποιείται από μόνος του· χρειάζεται τον άνθρωπο ως συνδημιουργό.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η εικόνα του «μολύβδου του υλισμού». Ο μόλυβδος, βαρύς και αδιαπέραστος (με ιδιότητες μόνωσης), συμβολίζει μια κατάσταση συνείδησης που περιορίζεται αποκλειστικά στο αισθητό και στο μετρήσιμο. Η υπέρβασή του δεν επιτυγχάνεται με απόρριψη του κόσμου ούτε με φυγή από την ύλη, αλλά με την είσοδο των πνευματικών αληθειών μέσα στη ζωή, στη σκέψη, στην εργασία και στις ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμη πιο ουσιαστική είναι η φράση ότι ο άνθρωπος συμβάλλει στη ζωή μόνο όταν εργάζεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Εδώ η ζωή δεν νοείται απλώς βιολογικά. Είναι η δύναμη που προωθεί την ανάπτυξη, τη δημιουργία, τη μεταμόρφωση και την ελευθερία. Αντίθετα, κάθε μορφή αδιαφορίας, εγωκεντρισμού ή πνευματικής αδράνειας συνδέεται με τις δυνάμεις του θανάτου.
Το τελευταίο μέρος του αποσπάσματος ίσως είναι και το πιο βαθύ: «να μετατρέψει το υπεραισθητό σε ψυχικό». Δεν αρκεί να μιλά κανείς για πνευματικές αλήθειες ή να τις θεωρεί αφηρημένες ιδέες. Το ζητούμενο είναι να γίνουν εσωτερική εμπειρία, να μεταμορφώσουν την ψυχή, να γίνουν τρόπος αντίληψης, αίσθησης και δράσης. Έτσι, η πνευματική οδός δεν είναι μια απόδραση από τη γη προς τον ουρανό. Είναι η εργασία μέσω της οποίας ο ουρανός βρίσκει πρόσβαση στη γη μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο. Θα λέγαμε ότι αυτό είναι το ιδιαίτερο προνόμιο αλλά και η μεγάλη ευθύνη της ανθρώπινης ύπαρξης.