~ Marie Steiner, “Welches sind die Aufgaben des Nachlassvereins?” , Dornach, 1946.

“Μου μίλησε για την εποχή κατά την οποία δεν θα βρισκόταν πλέον ανάμεσά μας και κατά την οποία εγώ θα έπρεπε να σταθώ υπεύθυνα για το έργο του· επίσης για το ότι το έργο του για την ανθρωπότητα θα έπρεπε να παραμείνει συνδεδεμένο με το όνομά του. Διότι λίγοι θα παρέμεναν πραγματικά πιστοί και θα υπήρχε ο κίνδυνος ότι, εάν το έργο του αποσπαστεί από το όνομά του, θα αποξενωθεί από τις αρχικές του προθέσεις. Τότε αντίπαλες δυνάμεις θα μπορούσαν να οικειοποιηθούν τις δυνάμεις που περιέχονται μέσα σε αυτό και να τις χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς.“

---

Το απόσπασμα αυτό παρουσιάζει αξιοσημείωτη συνάφεια με τη γνωστή μαρτυρία της Ita Wegman που αναφέραμε σε προηγούμενη δημοσίευση. Και στις δύο περιπτώσεις εμφανίζεται η ίδια βασική ανησυχία του Rudolf Steiner: όχι απλώς η διάδοση της Ανθρωποσοφίας, αλλά η διατήρηση της αυθεντικής σύνδεσής της με την πηγή από την οποία προήλθε. Η Marie Steiner γράφει το κείμενο αυτό το 1946, είκοσι ένα χρόνια μετά τον θάνατο του Steiner και σε μια περίοδο κατά την οποία βρίσκονταν σε εξέλιξη έντονες συζητήσεις σχετικά με τη διαχείριση του πνευματικού του έργου, των χειρογράφων, των διαλέξεων και της εκδοτικής τους προστασίας. Ο «Nachlassverein» (Σύλλογος Κληρονομιάς) είχε ακριβώς ως αποστολή τη διαφύλαξη και την πιστή μετάδοση του έργου του.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Marie Steiner δεν τονίζει πρωτίστως το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας ή της ιστορικής αναγνώρισης. Το κεντρικό της επιχείρημα είναι ότι το έργο μπορεί να αποκοπεί από τις αρχικές του προθέσεις και να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς διαφορετικούς από εκείνους που υπηρετούσε ο δημιουργός του.
Η προειδοποίηση αυτή συνδέεται άμεσα με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα τελευταία χρόνια του Rudolf Steiner: ότι οι πνευματικές ιδέες, όταν αποσπώνται από την εσωτερική τους πηγή και από την οδό γνώσης που τις γέννησε, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε αφηρημένα συστήματα, ιδεολογίες ή εργαλεία ξένων επιδιώξεων.