Βασισμένο στο άρθρο “The Soul that Receives the Risen One”, της Gilda Bartel | Das Goetheanum

Η Ανάσταση συχνά βιώνεται ως ένα γεγονός του παρελθόντος, μια ιερή αφήγηση που ανήκει στον χρόνο. Κι όμως, η μορφή της Μαρίας της Μαγδαληνής μας οδηγεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση: η Ανάσταση δεν ζητά μόνο να γίνει πιστευτή, αλλά να βιωθεί. Όχι ως ανάμνηση, αλλά ως εσωτερική δυνατότητα της ανθρώπινης ψυχής.

---

Τα γεγονότα της Ανάστασης έχουν συχνά παρουσιαστεί ως κάτι που ανήκει στο παρελθόν, ως ένα ιστορικό ή θεολογικό γεγονός που καλείται κανείς να αποδεχθεί. Κι όμως, μέσα στην ίδια την ευαγγελική αφήγηση, διαφαίνεται κάτι βαθύτερο: η Ανάσταση δεν αφορά μόνο το τι συνέβη, αλλά το πώς μπορεί να βιωθεί. Στο κέντρο αυτής της εμπειρίας στέκεται η μορφή της Μαρίας της Μαγδαληνής. Δεν είναι απλώς η πρώτη μάρτυρας της Ανάστασης. Είναι η πρώτη ψυχή που γίνεται ικανή να την αναγνωρίσει. Και αυτό δεν συμβαίνει άμεσα. Αντίθετα, η ευαγγελική σκηνή μας δείχνει ότι αρχικά δεν αναγνωρίζει τον Χριστό. Τον βλέπει, αλλά δεν Τον γνωρίζει.
Αυτό το στοιχείο είναι καθοριστικό. Υποδηλώνει ότι η Ανάσταση δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον αισθητό κόσμο. Η ίδια η συνείδηση χρειάζεται να μεταμορφωθεί. Η αναγνώριση έρχεται μόνο τη στιγμή που κάτι εσωτερικά αλλάζει, όταν η ψυχή γίνεται δεκτική σε μια νέα μορφή παρουσίας. Η φράση «Μη μου άπτου» δεν εκφράζει απόσταση, αλλά μετάβαση. Η σχέση με τον Αναστημένο δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί στην αφή, στην εξωτερική επιβεβαίωση. Ανήκει σε μια άλλη βαθμίδα εμπειρίας, όπου η γνώση δεν προκύπτει από τις αισθήσεις, αλλά από μια εσωτερική συνάντηση.
Η Μαρία η Μαγδαληνή γίνεται έτσι εικόνα μιας ψυχής που έχει περάσει από κάθαρση και μεταμόρφωση. Μιας ψυχής που έχει απολέσει τις παλαιές βεβαιότητες και, μέσα από αυτή την απώλεια, αποκτά την ικανότητα να αναγνωρίσει κάτι νέο, κάτι που δεν ανήκει πλέον στον παλαιό κόσμο. Σε αυτή τη συνάντηση δεν έχουμε απλώς μια «εμφάνιση» του Αναστημένου, αλλά μια αλλαγή στον ίδιο τον τρόπο ύπαρξης του ανθρώπου. Η Ανάσταση δεν παρουσιάζεται μόνο ως γεγονός του Χριστού, αλλά ως δυνατότητα του ανθρώπου: να αναπτύξει μέσα του εκείνες τις δυνάμεις που του επιτρέπουν να αντιληφθεί το πνευματικό ως πραγματικότητα.
Έτσι, η ερώτηση που αναδύεται δεν είναι μόνο «τι συνέβη τότε», αλλά «τι μπορεί να συμβεί τώρα». Ποια είναι εκείνη η κατάσταση της ψυχής που καθιστά δυνατή αυτή τη συνάντηση;
Πώς μπορεί ο άνθρωπος να περάσει από την εξωτερική αναζήτηση σε μια εσωτερική αναγνώριση;
Η μορφή της Μαγδαληνής δεν δίνει απαντήσεις με τη μορφή διδασκαλίας. Δείχνει έναν δρόμο. Έναν δρόμο όπου η απώλεια, η αναζήτηση και η μεταμόρφωση γίνονται προϋποθέσεις για μια νέα γνώση. Η Ανάσταση, τότε, δεν παραμένει ένα γεγονός του παρελθόντος. Γίνεται μια πραγματικότητα που ζητά να βρει χώρο μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

Και ίσως το ουσιαστικό ερώτημα να είναι αυτό: είμαστε σε θέση να την αναγνωρίσουμε;

Διασκευή – Απόδοση για το Blog  Element © Gerry E. Katramados.